نشریه عین راوی حس‌وحال شیرین رفاقت با خداست؛ حال‌وهوای سفره‌های سحری و افطار، قدم‌برداشتن در دسته‌های عزاداری و تماشای تعزیه‌ها، نشاط چراغانی‌ و آب‌زدن کوچه‌‌ها، مزه‌ی دلچسب نذری و خوشنویسی با دارچین روی شله‌زرد، پناه‌بردن به دعاهای مادر و اشک پدر در ورودی حرم؛ همه‌وهمه کاغذ شده‌اند و عین را ساخته‌اند.

در کوچه‌ی عین، رنگ‌وبوی خدا و اهل‌بیت جاری‌ست. عین یک مجله ادبی‌آیینی است. زبانی روان و گویا دارد، از کلیشه‌ و شعار فاصله می‌گیرد و با تمرکز بر تجربه‌زیسته و روایت شخصی و قصه، آیین را به جزئیات روزمره متصل می‌کند و به دنبال گفتن از حضور خدا در تصمیم‌ها، ترس‌ها، امیدها و در لحظه‌لحظه‌ی زندگی آدم‌هاست. روش عین نمادین است و در هر شماره با انتخاب یک نماد و مفهوم آیینی، از موضوع و ایده‌ای محوری صحبت می‌کند.

گزیده نشریه عین- شماره ۱

خم شد روی ظرف خمیر و مشتش را پُر کرد و کمر صاف کرد، زیر چشم نگاهی به اطراف انداخت و با دستِ چپش کمی از خمیر جدا کرد و در ظرف انداخت، قبل از آن که مشغول شود صدای سلام کردن مشتری از جا پراندش. زیر لبی جواب سلامی داد و مشغول کارش شد، مشتری‌های بعدی هم آمدند و در همان سکوت نانوایی منتظر ماندند. چند لحظه نگذشته بود که یکی گفت: این ضرب زورخونۀ مرشد رو که اولِ صبح می‌ذاشتنید حال خوب‌کن بود، چند روزه خاموشه اوستا!
شانه‌ای بالا انداخت و گفت: سکوت هم حال خوب کنه!