اصلا فکرشو نمیکردم بالاخره یه نویسنده ایرانی سنت‌شکنی کنه و اینقدر بدون تعصب و بدون درگیر کردن با چهارچوب‌های فرهنگی قدیمی، یه داستان خلاقانه و معمایی بنویسه. شخصا کلی مکث میکردم و درباره‌ی چیزایی که گفته شده تو فکر می‌رفتم. به خودم می اومدم و میدیدم ۱۰ دیقه است دارم تحلیل می‌کنم چرا ما اینطوری رفتار می‌کنیم. همه عناصر جذاب و معنایی رو یه جا جمع کرده و این اثر خلق شده👏👏
کتاب کتابخوان‌های خیابان گرد نوشته جناب آقای مهدی اسفلانی و منتشر شده در نشر متخصصان می‌باشد. جهان ما تنها سایه‌ای از حقیقت است. آنچه می‌بینیم، همیشه تمام ماجرا نیست. واقعیت ما را سیراب نخواهد کرد.
دورهمی کتابخوان‌ها، دروازه‌ای به جهان دیگر، سرشار از شگفتی و اندیشه‌های تازه است. زیرا این‌بار تحقیرشدگان و زبان‌بستگان هستند که نظریه‌های انسانی را به بازی می‌گیرند و حقیقت را از نو می‌نویسند.
سرگردان در میان خیابان‌های شهر و دنیای خاموش کتاب‌ها برای به چالش کشیدن عشق، حقیقت و خوشبختی قدم برمی‌داریم. واقعیت و خیال در هم می‌آمیزند و از دل خاطرات و رازها، جستجویی آغاز می‌شود. مرگ پدربزرگی دوست‌داشتنی و ساعتی قدیمی و ارزشمند که از او به یادگار می‌ماند. ساعتی که شاید کلیدی برای درک فضا-زمان و چیزی فراتر از آن باشد.
داستانی برای آنان که نه‌تنها به دنبال پاسخ، که در جست‌وجوی پرسش‌های تازه‌اند.
روی پشت‌بام، خیره به آسمان تیره‌ی شب، غرق سکوت بودیم. نور ماه به صورت ساشا می‌تابید. موهای سفیدش می‌درخشیدند. ساشا ناگهان گفت: «فکرشو بکن این حجم از ماده، انرژی و فضای بیکران، تنها برای آزمایش موجودی به نام انسان!؟ باوری کاملا خودخواهانه و صدالبته احمقانه!»
«بیخیال ساشا، بذار خوشحال باشن.»
به آسمان بالای سرمان خیره شدم. سیاه و آبی افسونگری که نمی‌شد از آن چشم برداشت.
ادامه دادم: «به باشکوهیش فکرکن؛ هزاران کهکشان در حال حرکت، میلیاردها ستاره!»
«حقیقتا باشکوهه!»
چهره‌ی ساشا هنوز پر از حرف‌ها و سوال‌های ناگفته بود. و حالا بهتر می‌فهمیدم که چرا اسکار وایلد می‌گفت: «ما همه ته چاه فاضلابیم، تنها تعداد اندکی به ستارگان خیره شده‌اند.»
