#چالش_مرور_نویسی_فراکتاب قصه آصف و آدینه می تواند هر نوجوانی را مجذوب این کتاب کند تا در کشاکش داستان غم‌انگیز این دو نفر، به درک واقعیت‌های روزهای ملتهب پیش از انقلاب برسد. دهم دیماه پنجاه‌وهفت، روزی که حکومت شاهنشاهی با توپ و تانک به استقبال مردم معترض بی‌دفاع رفت و جوان‌های رعنای مملکت را به خاک و خون کشید. پس از آن، حتی حاضر به تحویل جنازه‌ها به خانواده‌هایشان نشد و پیکرها را بی سر و صدا در گورهای دسته‌جمعی دفن کرد. بی‌بی‌گل، مادر مسلمان ایرانی، با همه ظرافت‌هایش به تصویر کشیده شده بود: عطر غذاهایش که در خانه می‌پیچید، سحرخیزی‌اش و صدای خِش‌خِش جارو زدن‌های سرصبح اش، دمنوش به‌دانه‌اش، زمزمهٔ آیت‌الکرسی‌اش در لحظات نگرانی های گاه و بیگاهش، صدقه‌دادن‌هایش، مِجری آرایشش، عطر سیب سرخ و کرسی‌اش و ... . همه و همه در طول داستان، آرامشی خاص به جان آدم تزریق می کرد. خواندن این کتاب را به همه نوجوان‌های کشورم توصیه می‌کنم. گوهرشاد آغا : آغا یعنی خاتون ، خانم . مِجری آرایش = جعبه آرایش هوای مهمان خانه نَسَر بود => نسر: محلی پشت به افتاب بریده کتاب : این ها همه را می گذاشــت توی صندوق خانۀ دلش و به احدی چیزی بروز نمی داد. چرا باید ســر حرفی را باز می کرد که نمک می شــد و می پاشید روی زخم خودش؟
کتاب شالگردن زرشکی pdf
نظر دیگران (۱)
همه نظرات- سمانه بهرامی
معرفی کتاب شالگردن زرشکی
کتاب شالگردن زرشکی به قلم مریم رمضانی با محوریت شهدای واقعه ۱۰ دیماه ۱۳۵۷ مشهد در نشر ستاره‌ها به چاپ رسیده است.
دهم دی ماه ۱۳۵۷ از روزهایی است که هیچ‌گاه از تاریخ ایران پاک نخواهد شد. آن روز به «یک‌شنبه خونین» معروف شده است. مردم برای اعتراض در چهارراه نادری، چهارراه شهدای کنونی، تجمع کرده بودند ارتش با تمام توان خود به مردم بی‌سلاح حمله کرد و بسیاری از آنان را به قتل رساند. مزار بیشتر کشته شده‌های آن روز نامشخص است؛ چرا که حکومت پهلوی، جنازه‌ها را در گورهای دسته‌جمعی دفن کرد. در این بین سه جوان هم سن و سال از منطقه بازه‌شیخ مشهد نیز در تظاهرات شرکت داشتند. هر سه جوان در آن روز به شهادت رسیدند. جنازه آنان مخفیانه از سردخانه بیمارستان شاه رضا (بیمارستان امام رضای کنونی) خارج شد و بدون اطلاع حکومت در محله خودشان (پورسینای فعلی) دفن شد. شالگردن زرشکی برداشتی آزاد از زندگی یکی از این شهیدان است.
گزیده کتاب شالگردن زرشکی
آدینه میل‌ها را توی گوله کاموا فرو کرد. با رضایت سرتاسر شالگردن را برانداز کرد. هم طرحش خوب درآمده بود و هم بافتش یک دست شده بود. ریشه‌ها را ضربدری گره داد به هم. تمام شد. هوس کرد اول خودش امتحانش کند. موهایش را با کش جمع کرد پشت سرش، طوری که دیده نشود. شال را دور گردنش پیچید و رفت جلوی آینه. یک آن فکری توی سرش برق زد. سرکی توی حیاط کشید. خبری از بی‌بی نبود. دوید سمت صندوق‌خانه. مجری آرایش قدیمی بی‌بی را درآورد. درش را باز کرد. بو کشید. چقدر این بو را دوست داشت.
ماتیک قرمز را برداشت و پیچاند. اول با دستش امتحان کرد. ببیند هنوز رنگ دارد یا نه. بی‌بی می‌گفت اینها را از جهازش دارد، یعنی از پانزده سالگی‌اش وقتی هم سن الان آدینه بوده. انگشت قرمزش را اول کشید به لبهایش و بعد روی گونه‌هایش چرخاند. جلوی آینه سرش را به این طرف و آن طرف کج کرد. نه، خط کم‌رنگ موهای روی لبش به رنگ ماتیک نمی‌آمد. خواست موچین بردارد و بیفتد به جان سبیل‌ها.....
