98913****7324
این کتاب واقعا حس کربلا بودن رو به من داد خیلی خوبه واقعا عالیه
مرضیه موسوی
موکب رنگی پنگی با اسم و عکس جلد کتابش حسابی با دل آدم بازی میکنه همونطور که داخل کتاب هر بار نام امام حسین علیه السلام دل از مخاطب میبره . وقتی کتاب رو شروع کردم خیلی برام جالب بود فکر میکردم داستان راجع به یک موکب ساده در مسیر پیاده روی اربعین هست که بچه ها داخلش نقاشی میکشن اما یک دفعه متوجه شدم ما با موکب طرفیم که خادم هاش تخصص شون هنره و این برام جالب بود .دانشجویان و اساتید رشته های هنر رو تا الان به عنوان خادمین موکب تصور نکرده بودم اون هم مشغول تخصص خودشون و این خودش یک نکته جالبه که در کتاب مطرح شده چرا هر کس از تخصص خودش در این مسیر استفاده نکنه . و این که چه قدر جالب بود که یک ایده به وجود اومد پیگیری شد و با هر زحمتی که بود عملی شد . یک نکته که برای من در این کتاب قابل توجه بود نقش آقای پناهیان و تا حدی آقای مرادی بود و به طور کلی نقشی که یک سخنران ، استاد یا حتی یک فرد در یک عمل بزرگ میتونه داشته باشه . داستان به این موکب و تلاش شون ختم نمیشه بلکه داستان افرادی هست که به پیاده روی اربعین میرن و دلبسته ش میشن . همینطور افرادی که از ابتدا تا انتها لطف امام حسین علیه السلام شامل حال شون میشه . با افرادی همراه میشیم از کشور های دیگه افغانستان ، عراق ، لبنان ، ترکیه و ... و روایت هر کدوم با توجه به شرایط خودشون جالب بود . خلاصه در این کتاب هم با حال به هوای موکب ها و خادم ها آشنا میشیم، هم از زوار می‌شنویم و حتی همراه با امام حسین علیه السلام میشیم . خوندن این کتاب که به نظرم طولانی هم نیست میتونه حال خوب رو به مخاطب هدیه بده . این یادداشت رو برای چالش مرور نویسی فراکتاب نوشتم. #چالش_مرور_نویسی_فراکتاب
فهیمه محمودی
#چالش_مرور_نویسی_فراکتاب کتاب با مرور سختی ها و موانع سر راه شیعیان در مسیر زیارت امام حسین (ع) در سالهای گذشته و حکومت صدام شروع میشه و بعد به سهل و آسان شدن زیارت و شور و اشتیاق شیعیان برای پیاده روی اربعین اشاره میکنه. حرکت و اشتیاقی که نه فقط در ایران، بلکه در بین شیعیان کشورهای دیگه هم دیده میشه. حرکتی که از دید من، میتونه از لحظه ای که با نیت زیارت پا از خونه بیرون میذاری شروع بشه و از قدم اول، هر جاده ای که زائر تشنه لب حسین (ع) در اون قدم بذاره، طریق الحسینه. در این طریق، هیچ کسی غریبه نیست، همه میهمان امامند و به دعوت او، قدم در این راه گذاشته اند. کتاب به ما یادآور میشه که پیاده روی اربعین نه فقط یک زیارت و حرکت آیینی و عرفانی، که یک حرکت سیاسی و اجتماعی هم هست؛ سیاسی از این نظر که در اون از اتفاقات روز جهان اسلام یاد میشه و با هر قدم در این مسیر آزادگی، قدمی در جهت شناساندن صحیح اسلام به جهان و ظلمی که به مسلمانان در جهان در فلسطین اشغالی میشه، برداشته میشه. که "کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا" و یک حرکت اجتماعی که پاسخگوی نیازها و سوالات انسانها در همه جوانبه. کتاب شامل خرده روایت هایی از این مسیر و این حرکته، چه میزبان باشن و چه میهمان در تلاش برای آموزش، پرورش و همراهی کودکان در مسیر و ایجاد فضایی آموزنده اما در عین حال شاد و دوست داشتنی برای آشنایی با امام و راه و هدفشون. به قول خانم نرگس زندیه در بخشی از کتاب که از کس دیگری که اسمشون در خاطرم نیست، روایت کرده بودن:" این جماعت من بحر الی نهر هستند، و دریای وجودی امام خودش باعث ایجاد این نهرهای مردم و زائرین میشه." و اما ضعف های کتاب: محتوای کتاب خیلی با چیزی که ممکنه از خلاصه یا طراحی جلدش برداشت بشه، متفاوته. و جز یکی دو روایت، باقی روایت ها مربوط به کار فرهنگی برای کودکان نیست. چند روایت در مورد جامعه هنری و موکب هنرمندان در ادامه اومده که بیشتر شبیه خاطره گوییه و باقی کتاب، روایتهایی جامانده از کتاب پادشاهان پیاده نویسنده که پیش از این به چاپ رسیده. در کل کتاب زیاد من رو جذب نکرد و برام خسته کننده بود. و به نظر میرسه خیلی سریع نوشته و چاپ شده و حتی به جمع بندی درست نرسیده. این یادداشت برای چالش مرور نویسی تابستان فراکتاب نوشته شده.
مریم ترابی فرخانی
کتاب موکب رنگی‌پنگی که همون طور که از اسمش معلومه یعنی قراره شما کتابی در حال و هوای کربلا و زیارت امام حسین (ع) بخونید اما با یه فرق کوچولو. یسری از گفته‌هایی که در کتاب هست اشاره به بعضی از آدمایی با استعدادهای نقاشی، خطاطی و ... هست که دنبال نشون این هنر اما با مایه اهل بیت هستن و چه فضایی بهتر از کربلا. لذا تصمیم میگیرن در موکبی در مسیر کربلا این رو به مردم و به کسانی که کمتر کسی میتونه بهشون توجه کنه - یعنی بچه‌ها - نشون بدن و اون‌ها رو از همین سن کم با اهل بیت مأنوس کنن. حرف‌هایی که در بعضی از صفحات در نقد به ادعاهای پوشالی وجود داشت اینو میرسونه که خب ما باید درستتر فکر کنیم و اینجوری نباشیم که خدمت به زوار امام حسین فقط میتونه در باب خورد و خوراک و جای اسکانش باشه. بهترین فرصتی که میشه بهش چسبید و رهاش نکرد اونم در مسیر کربلا همین کار فرهنگیه و مخصوصا بچه‌ها که ثمره‌ای بلندمدت داره نسبت به اون اسکان و خوراک. لذا این برداشت‌ها باید اندکی تغییر کنه و همدلی بیشتری به خرج داده بشه که اون شعاع نوری به چندین کیلومتر برسه. بخش دیگه‌ای از کتاب اشاره به آدم‌هایی داره که طالب کربلا هستن یا قسمت نشده و یا بار اولشونه. و این بار اول بودنه رو در کتاب با شما به اشتراک میزارن تا شما هم از حال و هوای اونا مسرور بشید. من با یکی از این آدما موافق بودم که سفر اول کربلا رو باید تنهایی رفت و خیلی دلم میخواد اولین سفرم تنهایی باشه و بدون هیچ وابستگی و تعلق خاطری به اینکه همراهانم کجان. اون خاطرجمعی که از بابت همراه‌ها داری رو حذف میکنی و بین مرحله خوف و رجاء میمونی که خود اون شخص مبارک دستتو بگیره و راهتو هموار کنه. یجایی بود که طرف کربلا قسمتش شد اما نخواستش و نرفتش و این جوری باعث شد که چندین سال محروم شه بابت این بی ادبیش. موقع خوندن این بخش من یاد خودم افتادم و ملموس بود برام. امیدوارم منم یه روزی کربلا برم اما تنهایی و اون عوض شدن این آدم‌هارو منم تجربه کنم. این متن را برای چالش مرور نویسی فراکتاب نوشته‌ام. #چالش_مرور_نویسی_فراکتاب
خانم میم
این کتاب توسط آقای بهزاد دانشگر از زبان چندین زائر اربعین کربلا که از دریچه نگاه خود به اربعین نگاه کردند و روایت های جالب و خواندنی از سفر خود دارند را جمع آوری و تدوین کرده اند.ناشر این کتاب عهد ماناست و در سال 1397 منتشر شده است .در ابتدای این کتاب روایت خادمین فرهنگی از دانشکده هنر را می‌خوانید که به دنبال تاثیر‌گذاری روی قشر کودک و نوجوان هستندکه نام کتاب هم به همین علت موکب رنگی‌ پنگی گذاشته شده است و در کربلا موکبی با همین هدف برپا کردند. آنها داستان اهل بیت علیهم السلام و پیامبران را با زبان شعر و قصه و نمایش و نقاشی و کاردستی و در یک کلام هنر به جان بچه‌ها می‌نشاندند و به دنبال نفوذ این معارف در دوران کودکی در دل این کودکان بودند. در ادامه‌ی کتاب روایت آقای حمید فخار و آقای احمد منصوب‌زاده و حسین فقیه از موکب اهل قلم را می‌خوانید که در جای خود روایت‌هایی جذاب و شنیدنی است.از ابتدای سفر تا موکب زدن تا همراه کردن هنرمندان دغدغه‌مند و مذهبی و جهادی با خود و بردن آنها به زیارت اربعین و تقدیم آثارشان به حرم ائمه علیهم السلام و دیگر موکب‌های عراقی و در ادامه نیز روایت‌هایی را می‌خوانید که از کتاب پادشاهان پیاده جا ماندند و در این اثر چاپ شدند. با خواندن این کتاب در حال و هوای اربعین قرار گرفتم و دلم برای زیارت آقا پر زد. از اهداف و نوع نگاه به اربعین هم سخنانی به میان رفت که حرف دل من هم بود و عطش زیارت امام حسین در ایام اربعین را در قلبم صد چندان کرد. انشاالله خداوند به همه دوستداران امام حسین علیه السلام توفیق زیارت با معرفت را عنایت فرماید. این کتاب را به همه کسانیکه قصد آشنایی با سفر اربعین و زیارت امام حسین دراین ایام را دارند پیشنهاد میکنم. حتی به کسانیکه به این سفر مشرف شدند هم پیشنهاد میکنم بخوانند چراکه خاطراتشان زنده خواهدشد و دوباره در اتمسفر اربعین نفسی تازه میکنند. این مرور برای چالش مرور نویسی فراکتاب نوشته شده‌است. #چالش_مرور_نویسی_فراکتاب

معرفی کتاب موکب رنگی پنگی

کتاب موکب رنگی پنگی تصویرگر موکب کوچک پر از مداد رنگی، پارچه ها و کاغذهای رنگی؛ پر از عروسک های دست ساز و کاموا و یونولیت که پر از بازی و شوق و ذوق و سر و صدای بچه هاست.
زنان و دختران هنرمندی که چندسالیست بدون هیچگونه پشتیبان و در یک حرکت کاملا خودجوش و مردمی، خود را به زیارت اربعین می رسانند تا زائران کوچک این اجتماع باشکوه را دریابند.
کودکان و خردسالانی که در میان این همه سروصدا و ازدحام جمعیت فراموش شده اند و کمتر کسی به آن ها فکر می کند. کتاب موکب رنگی پنگی شامل خرده روایت هایی است از این هنرمندان خلاق.

نویسنده کتاب موکب رنگی پنگی

نویسنده کتاب موکب رنگی پنگی بهزاد دانشگر است و کار انتشار این اثر را نشر عهد مانا برعهده داشته است.

دانلود کتاب موکب رنگی پنگی (pdf)

در فروشگاه اینترنتی فراکتاب امکان دانلود کتاب pdf موکب رنگی پنگی فراهم شده است و شما می توانید این اثر را در قالب کتاب الکترونیکی تهیه کنید.

دانلود کتاب pdf موکب رنگی پنگی

بخشی از متن کتاب موکب رنگی پنگی

من خودم دومین سفرم به کربلاست. از بچگی آن عشق و ارادت را داشتم؛ اما کربلا آمدن برایم مشکل بود. هر وقت طلب کربلا می کردم نمی شد و امکانش برایم به وجود نمی آمد.
سال ها، شاید بیست سال، من پشت در کربلا خوابیدم و بهم نمی دادند؛ یعنی شاید به خاطر این بود که خودم طلب کرده بودم که اول جرعه ای معرفت بهم بدهید. یک سری اتفاقات هم توی زندگی ام افتاد که من را آماده کرد و مجبورم کرد که از آن تعلقات دنیایی فاصله بگیرم.
وقتی اربعین می شود دیگر دلم نمی خواهد توی شهر تهران بمانم. دوست دارم از همه چیز دل بکنم: از خانواده، از زندگی و از خانه، همه چیز؛ از آن آسایشی که داریم.

اصلاً دلم نمی آید که توی آسایش باشم. دوست دارم بیایم و سختی ها را تجربه کنم؛ به خاطر امام حسین علیه السلام. فکر می کنم این سختی های راه شیعه است.
وقتی ما به زندگی اهل بیت علیهم السلام نگاه می کنیم می بینیم زندگی آسان و ساده ای نداشتند که عاشقی شیوۀ رندان بلاکش باشد. این است که ما هم باید بیاییم و یواش یواش یاد بگیریم که توی اردوهای جهادی و اربعین با این سختی ها گلاویز بشویم تا انشاءالله برای حضرت ساخته بشویم.