م. و
نسخه چاپی رو خوندم... هم روایات هم قلم و هم شخصیت شهید برام شگفت آور بود یک انسان شوخ طبع، فردی که گرمای محافل خانوادگی به حضور اونه کسی که با آدمایی که توی راه نیستن و اصلا فکرشم نمی‌کنید رفیق میشد و اونهارو توی مسیر می‌آوورد. ایشون میگن مرگ زمانش عوض نمیشه، طرز وقوعش عوض میشه! پس چه بهتر شهید بشیم ایشون یک اسوه ی دوست داشتنی بود و هست:) کتابش دلتونو می‌بره🤍🌱
98919****8813
کتاب خوبی بود ولی اگه یک راوی داشت یا حرف های خانواده ایشون هرکدوم یه فصل مخصوص داشتن،خیلی خیلی بهترمیشد.اینجوری خیلی درهم برهمه
زهرا جمشیدیان
اگر خدا لطف کرد و شهادت نصیب من شد، من در آن دنیا یقۀ بی حجاب ها را و کسانی که تبلیغ بی حجابی می کنند را می گیرم. من آماده ام هزار بار برای سیدعلی خامنه ای بمیرم و زنده شوم و باز هم در رکاب ولی فقیه باشم. سفارش به پاسداران، [اینکه] از مرگ نترسید، مرگ در رختخواب هم یقۀ ما را می گیرد، لذا سعی کنید طوری حرکت کنید، که مرگ شما با شهادت و همراه خون دادن باشد و خداوند به شما مباهات کند. اگر امام سیدعلی خامنه ای گفتند: ببر، ببرید؛ و اگر گفتند نبر، نبرید. دستور مقام معظم رهبری باید عملی شود. شهادت نوع مرگ را عوض می کند، ولی زمان آن را نه، و اگر من لایق باشم، شهادت نصیب من می شود. این قسمتی از وصیت نامه شهید جواد محمدی است. کتاب دخترها بابایی اند روایت زندگی شهید مدافع حرم جواد محمدی است که به قلم بهزاد دانشگر نگاشته شده است. شهید محمدی را به واسطه هم استانی بودنمان می‌شناختم و وصیت نامه شان برایم خیلی تکان دهنده بود. در این کتاب شاهد روایت هایی کوتاه که هرکدام توسط یکی از بستگان شهید گفته شده است، هستیم. روایت هایی که هر کدام ابعاد و زوایای زندگی این شهید بزرگوار را روشن می‌سازد و در دل هرکدام از آن ها درسی برای زندگی ما نهفته است. قلم آقای بهزاد دانشگر در این کتاب نیز مانند دیگر آثار ایشان جذاب و شیوا است. طرح جلد کتاب و عنوان کتاب نیز متناسب با حال و هوا و زندگی شهید محمدی، به خوبی انتخاب شده است. در قسمتی از کتاب می‌خوانیم از زبان همسر شهید می‌خوانیم: صبح ها که فاطمه از خواب بیدار می شد، می پرسید بابا کو؟ می گفتم رفته سر کار. جمعه ها که می گفتم بابا هنوز بیدار نشده، از خوش ‎حالی انگار بال درمی آورد. می دوید توی اتاق. تا بابایش را از خواب بیدار نمی کرد، دست ‎بردار نبود. سر سفره هم اصرار داشت بابا برایش لقمه بگیرد. بعضی وقت ها آقاجواد حواسش نبود، یا وانمود می کرد یادش رفته لقمه را بگذارد دهان فاطمه، خودش لقمه را از دست بابا می کشید. بعد آقاجواد فیلم بازی می‌کرد که شرمنده است و گریه میکند، یا یکهو فاطمه را بغل میزد و می زدند زیر خنده. محبت، فداکاری و اخلاص را می‌توان در لا به لای روایت ها دید و درس گرفت. این یادداشت را برای چالش مرورنویسی فراکتاب نوشته‌ام. #چالش_مرور_نویسی_فراکتاب
نعیمه
این مرور برای #چالش_مرور_نویسی_فراکتاب نوشته شده است. کتاب "دخترها بابایی‌اند" مجموعه‌ای از روایات صمیمانه و خواندنی درباره شهید مدافع حرم جواد محمدی است که به قلم بهزاد دانشگر نوشته شده و از زبان خانواده این شهید روایت می‌شود. در این کتاب، خواننده با جنبه‌های مختلف زندگی این شهید بزرگوار آشنا می‌شود؛ از دوران کودکی و نوجوانی‌اش گرفته تا زمانی که با انتخاب آگاهانه و عاشقانه، راه دفاع از حرم اهل‌بیت (ع) را در پیش گرفت. جواد محمدی، چهارمین شهید مدافع حرم شهر درچه اصفهان بود که در خرداد سال 1396 در سوریه به شهادت رسید. پس از 25 روز چشم‌انتظاری و بی‌خبری، سرانجام پیکر پاکش به وطن بازگشت و در زادگاهش، در میان اشک‌ها و دعاهای خانواده و مردم قدرشناس تشییع شد. این کتاب شرحی زیبا، صمیمانه و احساسی از روابط خانوادگی این شهید با مادر، همسر، فرزند و دیگر عزیزانش است. هر راوی از زاویه دید خاص خود، درباره این قهرمان حرف می‌زند. روایت‌ها در عین این‌که مستقل‌اند، چنان با ظرافت در هم تنیده شده‌اند که در نهایت تصویری کامل از شخصیت این شهید ارائه می‌دهند؛ تصویری که خلق‌وخو، سبک زندگی، منش و روحیات والای او را برای مخاطب روشن می‌کند. جواد محمدی از جوانان فعال فرهنگی و انقلابی در شهر درچه بود و از همان نوجوانی جذب فعالیت‌های بسیج شد. با جدیت، پشتکار و ایمان، مسیر خود را در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ادامه داد و سرانجام جان عزیزش را در این راه فدا کرد. کتاب "دخترها بابایی‌اند" همچنین روایتی خواندنی از رابطه عاطفی شهید محمدی با مادر و همسرش است. هر راوی، قهرمان این قصه را از دریچه‌ای تازه می‌بیند و روایت خود را با احساسی عمیق و صمیمی بیان می‌کند. این داستان‌های واقعی، در کنار هم تصویری تأثیرگذار از زندگی این شهید را شکل می‌دهند و نشان می‌دهند که او در دل خانواده‌اش چه جایگاه ویژه‌ای داشت. این کتاب را می‌توان به علاقه‌مندان سرگذشت و خاطرات شهدا، خصوصاً شهدای مدافع حرم پیشنهاد کرد. کتابی که نه‌تنها روایت‌گر دلاوری‌های یک شهید است، بلکه تصویری ملموس از احساسات و دلتنگی‌های خانواده او را نیز پیش چشم خواننده می‌آورد. "دخترها بابایی‌اند" روایت عشق، ایثار، دلتنگی و افتخار است؛ روایتی که نشان می‌دهد شهدا هرگز از یاد نمی‌روند و همیشه در دل خانواده‌ها و مردم زنده‌اند.
مرضیه موسوی
کتاب دختر ها بابایی اند ، روایت هایی از شهید جواد محمدی ، حجم کتاب خیلی زیاد نیست و روایت کتاب ساده و دلنشین است . از روی جلد کتاب انتظار داشتم کتاب از دلتنگی های دختر شهید باشه اما وقتی کتاب رو شروع کردم متوجه شدم کتاب از دلتنگی های همه خانواده است، حس غریبی داره وقتی روایت هایی رو میخونی که همه حس دلتنگی داره وقتی عزیزی از دست میره همه دلتنگش میشن ، اما شهدا انسان هایی هستن که خب در خوبی سرامدن و وقتی شهید به شهادت میرسه ، دلتنگی برای شاید بیشتر باشه به خاطر همه خوبی ها و دوست داشتنی بودنش . معمولا در کتاب های شهدا حس دلتنگی وجود داره مخصوصا از طرف همسر شهید یا حداقل روایت از قبل شهادت شهید شروع میشه و بعد از شهادت روایت دلتنگی ها شروع میشه ، اما این کتاب از اول هر روایتی از هر کس از مادر گرفته تا خاله و دایی ، با دلتنگی شروع میشه . روایت ها جالب هستن ، از مقاطع مختلف از دوران کودکی شهید گرفته تا دوران شهادت شون ، و همه روایت ها خوندنی هستن ، از کودکی و روایت های مدرسه شون گرفته تا حضورشون در فامیل که گرم و فعالانه بوده ، برای همه اهمیت قائل بودن ، برای هر کسی وقت میگذاشتن و نسبت به همه دلسوزی و مهربونی داشتن و برای همه تلاش میکردن . ماجرای ازدواج شون هم جالب بود در سن کم خواستن ازدواج کنن و ویژگی هایی رو برای همسر آینده شون در نظر گرفتن . حضور دختر شهید هم در کتاب لطف و احساس خاص خودش رو داشت . خوبه آدم اینجور کتاب ها رو بخونه و علاوه بر شناخت شهید و صفات و اخلاقش با درد و رنج وصف نشدنی خانواده شهدا هم آشنا بشه وقتی خواننده کتاب بغض میکنه و اشک میریزه ، خود خانواده شهدا رک خدا باید بهشون صبر بده . از ویژگی های شهید که خیلی خوشم اومد مثل سرزندگی ، خانواده دوستی و توجه به دیگران بود . این یادداشت رو برای چالش مرور نویسی فراکتاب نوشتم. #چالش_مرور_نویسی_فراکتاب

معرفی کتاب دخترها بابایی‌اند

کتاب دخترها بابایی‌اند، مجموعه روایاتی از شهید مدافع حرم جواد محمدی به روایت خانواده این شهید است که به قلم بهزاد دانشگر و زهرا کرباسی نوشته شده است.

در کتاب دخترها بابایی‌اند، شرحی از روابط پراحساس این شهید با خانواده‌اش را می‌خوانید. در این کتاب هر راوی از منظر شخصی خود درباره قهرمانش می‌گوید. این روایات به گونه‌ای در هم آمیخته‌اند که یکدیگر را کامل می‌کنند و در عین حال استقلال دارند و همه در نهایت تصویری از شهید مدافع حرم و خلق و خو و روش و منش او به ما می‌دهند.

شهید مدافع حرم جواد محمدی چهارمین شهید مدافع حرم شهر دُرچه از توابع اصفهان است که در ۱۱ خرداد ماه سال ۱۳۹۶ به سوریه رفت و در ۱۶ خرداد ماه ۱۳۹۶ با اصابت گلوله به پا و پهلویش همزمان با ۱۱ ماه مبارک رمضان به شهادت رسید و پیکر مطهرش بعد از ۲۵ روز چشم انتظاری، پیدا شد و به وطن بازگشت.

گزیده کتاب دخترها بابایی‌اند

بیست ویکی دو سالش که بود، یک شب منزل بابایم بودیم. جواد معمولاً با باباحاجی خیلی جور بود و باهاش شوخی می‌کرد. آن شب، باباحاجی بین شوخی‌هایشان رو کرد به ما که چرا فکری به حال زن گرفتن این بچه نمی‌کنید؟ من خندیدم و گفتم باشد بابا، یک فکری می‌کنم.

صبح روز بعد، جواد گفت ننه، چه فکری کردی؟ گفتم دربارهٔ چی فکر کنم؟ گفت خب زن گرفتن من دیگر! مگر به باباحاجی نگفتی که یک فکری می‌کنی؟ گفتم به همین جَلدی؟ گفت پس تا شب فکرهایت را بکن. گفتم جواد، ننه، حالا حاجی یک چیزی گفت. اگر ما الان بخواهیم درِ خانهٔ کسی را بزنیم، می‌گویند داماد چه دارد؟ می‌خواهی چه جوابی بدهی؟ گفت می‌گویم خدا حفظشان کند: یک آقا و ننهٔ دسته گل. با یک فامیل که مثل کوه پشتم هستند. این خانه هم که هست.

گفتم خدا این‌هایی را که گفتی، حفظ کند؛ ولی این ها را که نمی‌توانی بیندازی پشت قبالهٔ عروس! این خانه هم توی قبالهٔ من است. باید از خودت یک چیزی داشته باشی. جواد سری تکان داد و بلند شد رفت سر کارش. یکی دو ماه بعد، بابایم خبر داد که یک تکه زمینِ پشت خانه‌مان را می‌خواهند بفروشند. به جواد گفتم اگر می‌خواهی کاری کنی، الان وقتش است. گفت من الان ششصدهزار تومان بیشتر ندارم. دویست هزار تومان هم می‌توانم وام بگیرم. شما می‌توانید کمکم کنید؟ گفتم خب ما هم که تنهایت نمی‌گذاریم. زمین را خریدیم، دو میلیون و چهارصد. هفتهٔ بعدش آمد که خب این هم زمین! دیگر منتظر چه هستید؟ از این سماجتش خنده‌ام گرفت. کلاً همین جور بود. اگر می‌خواست کاری انجام بدهد، دیگر کسی یا چیزی حریفش نمی‌شد. کوتاه نمی‌آمد. گفتم اصلاً بگو ببینم، چه جور دختری می‌خواهی؟

شروع کرد به سخنرانی که زن من باید خانواده‌دار باشد، مؤمن باشد، حجابش خیلی خوب باشد، اهل مسجد و بسیج و هیئت باشد. اگر من خواستم این جور جاها بروم، جلویم را نگیرد. گفتم اوه! حالا برو، اگر همچین دختری پیدا کردی، بیا بگو تا برویم خواستگاری!

دو یا سه هفته بعدش آمد که ننه، خانم سلیمانی، دختر فلانی را می‌شناسی؟ گفتم چندان نه. فقط سه روزی که مسجد امام اعتکاف بودیم، با خواهرش آنجا بود. گفت خب، از الان بیست روز وقت داری بروی راجع بهشان تحقیق کنی. من فکر و تحقیق‌هایم را هم کرده‌ام؛ ولی شما هم جدا تحقیق کنید تا بشود تصمیم بگیریم.