این کتاب روایت آدمی است که ممکنه حین خوندن شما متوجه این بشی که چقدر ممکنه نقطه اشتراک باهاش پیدا کنی (شایدم نکنیا) اینکه مادری چون خودش تو زندگی شکست خورده دکمه استپ زندگی رو زده و مثل مرده ها زندگی میکنه و حتی اون بچه رو هم گرفتار خودش کرده و شوق و ذوق زندگی و اینکه باید بچه تجربه کنه رو ازش گرفته و بچه ای تحویل جامعه میده که آداب معاشرت رو طالب نیست (اما اینکه دنبال مجازی نبود حائز اهمیته) اشتباهی که تو 19 سالگی مرتکب شد و کسی بچه رو گردن نگرفت نباید باعث بشه تو هویت اون فرد رو بهش ندی و حتی از خودت نگذری تا اون بچه صاحب شناسنامه بشه و مثل باقی آدم‌ها معاشرتی بشه و اینقدر منزوی نباشه. از اون طرف مردی که یک لحظه خوشی بر اون غالب شد و در نهایت بخاطر خانواده اولش نخواست حتی برای پسرش شناسنامه بگیره تا اسم پدر رو اون بچه بیاد. اگه مریضی گریبانگیرش نمیشد این بچه فکر نکنم حالا حالاها صاحب شناسنامه میشد و یا اقرار میکرد که پدرشه. من در اینک جاوید به این مشکلات گرفتار شده اونو متهم نمیکنم اما انگشت اتهامم سمت پدر و مادرشه که سر هوس مسخره خودشون بچه ای رو به این دنیا آوردن که حداقل هارو ازش دریغ کردن و بهش عشق و علاقه و محبت و یک سه جلد شناسنامه ندادن. مادری که حوصله نقاشی پسرشو نداشت با اینک اون پسر استعداد فوق العاده ای داشت و میتونست به جای خوبی برسه. یک سری نکات در کتاب دیده میشه که جالب نبود. اینکه دنبال ازدواج نباشی و نویسنده اینو القا کنه، اینک بحث صیغه استفاده شد یا ارتباطی ک لاوین با اون مرد داشت. کدوم آدم عاقلی به صرف اینک تو مثلا عاشقش شدی پا میشه و حماقت میکنه بیاد یه روز خونت؟ خب ترس کمترین واکنشیه که میاد تو ذهن آدم که شاید تو بیمار روانی باشی (که یه جاهایی احساس میکردم جاوید داره) ولی من دلم برای جاوید سوخت که بعد عمری از یه زنی خوشش اومد ولی سرانجامی نداشت. حقش این زندگی نبود. آدم ها رو زندگی همدیگه تاثیر خودشونو میزارن این متن را برای چالش مرور نویسی فراکتاب نوشته‌ام. #چالش_مرور_نویسی_فراکتاب
دانلود کتاب بن بست بی ساز
نظر دیگران (۱)
همه نظرات- مریم ترابی فرخانی
معرفی کتاب بن‌بست بی‌ساز
کتاب بن‌بست بی‌ساز، از سری داستان‌های جذاب فارسی، نوشته هایده رحیمی بوده که توسط انتشارات روزبهان تهیه و روانه بازار شده است.
بن‌بست بی‌ساز روایت عاشقانه‌ای ست که از دل مصائب بی‌پایان زندگی سربرآورده است. «شهرام» که در یک رستوارن از گرفتن سفارش تا آماده‌سازی و تحویل را انجام می‌دهد، یک مشتری محبوب دارد: اشتراک 215 که ساکن بن‌بست بی‌ساز است. همو که چشم‌هایش، صدایش و تمام بودنش، شهرام را به زندگی متصل و امیدوار می‌کند. شهرام که با وجود سن کم، به قدر عمر صدها نفر درد و رنج را تجربه کرده، با عشق این ساکن بن‌بست بی‌ساز، این مشترک 215، این سفارش‌دهنده‌ی هفتگی یک عدد مینی‌پیتزا، می‌تواند تاب بیاورد و ادامه دهد. او نمی‌داند این زن چرا رستوران آنها را انتخاب کرده است. این پرسش همیشه پیش رویش قرار دارد و او این پرسش را دستمایه‌ی رفت و آمد هفتگی‌اش در مسیر خانه‌ی او قرار می‌دهد، موسیقی که هنگام رفتن گوش می‌دهد، موسیقی که هنگام بازگشتن و تمام و فکر و خیال‌هایی که با هربار دیدن و شنیدن ساکن بن‌بست بی‌ساز سراغش می‌آید. داستانی که تمام حرکت‌های ذهنی قهرمان عاشق داستان، زندگی پرفراز و نشیبش، سختی ها و مصایبش، چشیدن لذت همراهی معشوقش و آینده‌ای که با او متصور است، واقعیت را به خیال پیوند می‌زند، با امید و آرزو. برای ورود به دنیای عاشقانه‌ی «شهرام» و مشترک 215، باید با عاشقانه‌ی بن‌بست بی‌ساز همراه شد.
گزیده کتاب بن‌بست بی‌ساز
امروز وقتی صاحبکارم گفت که «دختر آقای روحبخش خودکشی کرده است»، دلم گرفت. دلم می‌خواست می‌توانستم با او حرف بزنم و تمام دانسته‌ها و رازهای کشف کرده‌ام را به او بگویم. بگویم: «بی‌دلیل فرصت طلایی زندگی روی کرۀ زمین را از دست نده، چون معلوم نیست در سیارۀ بعدی چه نوع زندگی در پیش خواهی داشت. اینجا بمان و لذت ببر. یاد بگیر؛ یاد گرفتن بهترین چیز این سیاره است.» ولی دختر آقای روحبخش این‌ها را نمی‌دانست و کسی هم به او نگفته بود. چند باری او را دیده بودم.
اسمش باران بود. دبیرستان می‌رفت؛ همین دبیرستان روبه روی مغازۀ ما. قدی بلند و چشم‌های زیبا داشت. حیف شد! حتی مهربان هم بود. چند باری از پشت شیشه برای من دست تکان داده بود. من هم برایش دست تکان داده و لبخند زده بودم. دوست‌های زیادی داشت؛ دختر و پسر. گاهی آنها را مهمان میکرد و برای‌شان ساندویچ و پیتزا سفارش می‌داد. به گمانم تنها دختر آقای روحبخش بود. شنیدن این چیزها غمگینم می‌کند. کاش می‌توانستم آنچه می‌دانم، به بقیۀ آدم‌ها یاد بدهم، اما کسی به من اهمیت نمی‌دهد، پس حرفی نمی‌زنم. شاید بهتر است هر کسی خودش تجربه کند و یاد بگیرد.
