از یه مراسمی هدیه اش گرفتم و خیلی زود تمومش کردم و باهاش زندگی کردم عالی بود
کتاب قصه های من و ننه آغا (الکترونیک و چاپی)
نظر دیگران (۸)
همه نظرات- حامد ثنایی کیا
- زهرا قاسمی
کتاب خوبیه من دوستش داشتم. ارزش خوندن رو داره یه حالت طنزی هم توش داره 3جلد مختلفه که همش رو بخونی بهتره.
- مریم مرادی
خیلی کتاب آموزنده ای هست برای تمام سنین،،،،تصمیم گرفتم ان شاءالله چاپی شو تهیه کنم و در اختیار دیگران بذارم
- امین
خوب بود و درس آموز
- مرضیه موسوی
کتاب قصه های من و ننه آغا از آقای مظفر سالاری هست که با کتاب رویای نیمه شب بیشتر شناخته میشن . کتاب، داستان های دوران کودکی و نوجوانی نویسنده هست و مادربزرگ شون هم نقش پررنگی در داستان دارن . اوایل کتاب از خوندنش پشیمون بودم اما یکم که گذشت مطالعه کتاب برام لذت بخش شد، هیچ وقت شلوغی و دورهمی و زندگی های قدیمی رو دوست نداشتم اما این کتاب باعث شد یه حس خوشایند نسبت به زندگی قدیمی ها پیدا کنم ،خونه های بزرگ ، تعداد خیلی زیاد بچه ها ، زندگی همراه با مادربزرگ ، کلاس های مکتب خونه ای ، کوچه های قدیمی ، شیطنت خواهر و برادر ها ، حضور اقوام و همسایه ها . اما یکی از جالب ترین بخش های کتاب برای من حضورشون در مدرسه بود ، معلم های مختلف و روش هاشون که تاثیر های مختلفی دارن، شیطنت های کلاسی و حتی همبستگی های همکلاسی ها ، و اما ننه آغا، خیلی برام جالبه که پیر های قدیم مهربون و دانا بودن، همینطور با صبر و حوصله و چه قدر قشنگ بوده که نوه ها میتونستن از حضور چنین افرادی استفاده کنن ، یک نکته قشنگ توجه به قرآن و بوستان و گلستان و ... بود که به بچه ها آموزش میدادن و این برام حسرت آمیز بود . یکی از نکات جالب کتاب نصیحت های حکیمانه و اخلاقی بود که ننه آغا و زندگی با هم به شخصیت اصلی کتاب میدادند و این خیلی به دل من نشست . و یک نکته هم اینکه من داستان های مدرسه رو خیلی دوست داشتم اما دیگه یکی از تنبیه ها خیلی بد بود .از داستان ها لذت بردم و برام شیرین بود اما کتاب ناگهان تموم شد که البته این کتاب جلد دوم هم داره . این یادداشت رو برای چالش مرور نویسی فراکتاب نوشتم .#چالش_مرور_نویسی_فراکتاب
معرفی کتاب قصه های من و ننه آغا
به مادرِ پدرم میگفتیم ننهآغا. پدرم تکفرزند بود و ننهآغا با ما زندگی میکرد.
قصههای من و ننهآغا داستانهایی است که بر اساس خاطره شکل گرفته است.
در کتاب قصههای من و ننه آغا به خاطرههایی از کودکی و نوجوانیام پرداختهام روزهای شادی که در کنار ننه آغا بسیار زود گذشت.روحش شاد!
نوشتن خاطرات، تمرین خوبی ست برای داستاننویسی. گاهی خاطره چنان خوب نوشته میشود که مرز میان آن و داستان به باریکی مو میرسد و کمکم آن مو، رنگ میبازد و دیگر به چشم نمیآید! مثل قصههای من و ننه آغا
گزیده کتاب قصه های من و ننه آغا
آن وقتها رسم بود بچهها قبل از رفتن به دبستان، به «مُلّا» یا همان «مکتبخانه» میرفتند. ننهآغا یک روز دستم را گرفت و مرا برد به کوچهی دور باغ. من در گشتوگذارهای کودکیام، کمتر به کوچهی دور باغ میرفتم. برای رسیدن به آنجا باید از کوچهای پر پیچ و خم و سقفدار و تنگ و تاریک میگذشتم. آنجا چند درِ چوبی و چند پنجرهی نزدیک به زمین بود که توی تاریکیِ کوچه گم بود. بچهها میگفتند آنجا جن دارد و یکهو دری باز میشود و دستی آدم را میکشد داخل! سوراخِ چاهی هم در میان آن قسمت از کوچه بود که بوی بدی داشت و همیشه بخاری از آن برمیخاست. این بخار به آن کوچهی تاریک، حالت ترسناکتری میداد.
کوچهی دور باغ، بُنبست بود. خانهی «ملّا بیبیصدیقه» در ته آن بنبست بود. ننهآغا با ملّا دوست بود. با او صحبت کرد، مرا تحویل او داد و رفت. من ماندم با بیستتایی از بچههای همقدّ و قوارهی خودم.


.jpg&w=3840&q=75)


















