در روزی که نخستین تماس تلفنی از بهشت با دنیا برقرار شد، تِس رافرتی مشغول بازکردن جعبه ی چای کیسه ای بود. دریییییننننگ! اهمیتی به زنگ تلفن نداد و ناخن هایش را در پلاستیک جعبه فرو برد. دریییییننننگ! ناخن انگشت اشاره اش را روی بخش ناصاف جعبه کشید. دریییییننننگ! سرانجام، پلاستیکش را پاره کرد، بیرون کشید و توی دستش مچاله کرد. می دانست اگر گوشی را برندارد، با زنگ بعدی، دستگاه پیغام گیر به کار می افتد… دریییییننننگ! «الو؟» دیگر دیر شده بود. زیر لب گفت: «ای بابا.» صدای تیک دستگاه را شنید که از روی کابینت آشپزخانه آمد و بعد پیام پخش شد...
