در این رمان، مخاطب با قهرمانی روبه‌روست که برای نجات زندگی‌اش تلاش می‌کند. او زنی است که پا بر مرزهایی می‌گذارد که نه پشتوانهٔ عقلی دارند و نه مجوز شرعی؛ همان حصارهایی که جامعه و نگاه‌های عامیانه دور یک زن می‌کشند و دوست دارند او را تنها در همان تن‌پوشی ببینند که خود دوخته‌اند؛ لباسی که گاهی بی‌قواره است و گاهی چنان رنج‌آور که توان پوشیدنش را ندارند. حرکت این قهرمان، از جنس قدم برداشتن یا دویدن نیست؛ او چون موجی برمی‌خیزد و پیش می‌رود. این اوست که مرز ساحل و دریا را تعیین می‌کند. او مادرانه برای نگه‌داشتن فرزندش می‌کوشد، اما در عین حال خودش و نیازهایش را نیز از یاد نمی‌برد.
رمان تموج اثری اجتماعی با نگاه زنانه به مسئلهٔ ازدواج موقت است که تلاش می‌کند زوایای نادیده‌گرفتهٔ این مسئله را آشکار کند. در این رمان، تصویر زنی ترسیم می‌شود که در چارچوب قانون و شرع، با نگاه‌های عوامانه و باورهای بی‌پایه دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ زنی که میان تأیید جامعه و زندگیِ همراه با اعتبار بخشیدن به نیازهای خود، دومی را برمی‌گزیند.
