کتاب مشت ایران حاصل همکاری فائضه غفارحدادی و میثم امیری است. تصویر مشت گره کرده، تداعی‌کننده قدرت، ایستادگی و وحدت است. «مشت ایران» روایتی است از همنشینی این قدرت و عشق به میهن. این کتاب با تمرکز بر دو سیمای تأثیرگذار، تلاش می‌کتابد تا جلوه‌هایی از مبارزه، رهبری و دلدادگی را در دوران سرنوشت‌ساز پیش از انقلاب به تصویر بکشد.

نام فصول کتاب، گویای مسیری است که در آن طی می‌شود:

فصل اول: «یک مشت صدا دارد» – روایتی از زندگی مبارزاتی شهید سیدعلی خامنه‌ای. مردی که گردن‌کلفت‌ها و قلدرهای عالم از شجاعت، زرنگی، اندیشه و لحن صحبت کردنش می‌ترسیدند. او سال‌ها به تنهایی و با یک دست، پرچم مبارزه با طاغوت را افراشته نگه داشت. این فصل می‌کاود که او از چه حوادثی الهام گرفت و در کدام کورهٔ زندگی گداخته شد که این‌گونه مقاوم و نستوه باقی ماند.

فصل دوم: «ایران آقا» – ایران برای شهید خامنه‌ای هم خاک بود، هم آسمان. او وطنش را هجی می‌کرد؛ وطنی که از میان سطرهای شاهنامه، بوی خاک بعد از باران، و کنار بیمارستان با تنی مجروح زیسته بود. بر خلاف برخی امت‌گرایان یا اسلام‌گریان سلفی، اسلام خامنه‌ای بر خاک ایران مستحکم می‌شد. او ایران را مظهر اسلام می‌دانست و عشقش به این سرزمین در جزئیات رفتارش مشهود بود.

این کتاب، غواصی در اقیانوس کلمه‌های این مرد است؛ تلاشی برای فهمیدن اینکه چطور می‌توان هم عاشق ایران بود و هم مشت را برایش گره کرد.

گزیده کتاب مشت ایران

انقلاب کردن بستنی لیس‌زدن نبود که آسان و شیرین باشد. زحمت و دوندگی داشت. سیدعلی پنج ماه مانده به انقلاب از تبعید برگشت. مشهد همان مشهد سابق نبود. مردم صبح و شب تظاهرات می‌کردند و فضا برای انقلابی‌ها بازتر شده بود. سیدعلی شد سخنران تظاهرات‌ها. پرحرارت حرف می‌زد و از چیزی نمی‌ترسید. روز تولد شاه طوری سخنرانی کرد که مردم از مصیبت اینکه شاهی بی‌عرضه دارند، به در و دیوار سیاه زدند. بعد از دستور امام به فرار سربازها، برای مردم حرف زد و پیشنهادی داد که سرباز فراری‌ها قابل شناسایی نباشند. فردای آن روز نصف مردهای مشهد کچل بودند.
در خطبهٔ شب عاشورای حرم، وسط سخنرانی از فرماندار نظامی مشهد خواست استعفا دهد که برای آن روزها حرف سنگینی بود. در واکنش به حملهٔ رژیم به بیمارستان ششم بهمن، علمای مشهد را جمع کرد و رفتند داخل بیمارستان و تحصن کردند. در تمام آن سیزده روز برای متحصنین سخنرانی می‌کرد و هر شب نشریهٔ تحصن را درمی‌آورد. آوازهٔ تحصن‌شان به گوش امام در پاریس رسیده بود و امام گفته بود: «خامنه‌ای بیاید اینجا کارش دارم» ولی رژیم برای کسی که شش بار سابقه زندان و تبعید داشت، گذرنامه صادر نکرد و نتوانست.