رمان بسیار جذابی بود و واقعا لایق جایزه ای که برده، متن بسیار حماسی بود طوری که گاهی مو هام سیخ میشد! مثلا گاهی میدونستم تو این واقعه چه اتفاقی می‌افته، ولی نحوه توضیح و بسط اون واقعه رو این کتاب خیلی خوب انجام میداد، که اوجش برای من فتح شهر سلوکیه بود. نکته زیبا کتاب این بود که یکی از وقایع بسیار مهم تاریخ ایران رو در قالب یک داستان دیگه برامون روایت می‌کنه، ما اولش وارد داستان و زندگی پیروز میشیم، ولی اون آخر کتاب فقط دوست داشتم بدونم این جنگ نهایی رو چطور روایت می‌کنه. نکته جالبی هم که برای خودم داشت این بود که معلومه نویسنده محترم تحقیق خوبی هم کرده با اینکه از اشکانیان اطلاعات کمتری داریم. مثلا درمورد خود جنگ حران و ویژگی های سپاه ایران که باعث پیروزی شده بود رو لابه‌لای متن آورده که خیلی از اون ها دقیقا مواردی بوده که رومی ها تو نوشته ها شون اشاره کردند که مثلا علت شکست ما این موارد بوده. و این برام جالب شد که شاید خیلی از مواردی که تو صفحات قبلی کتاب خوندم هم واقعی بوده. در کل اثر جذابی بود، مخصوصا خوندنش تو زمانی که یکبار دیگه ایران در مقابل رومی ها قرار گرفته... و امیدوارم و باور دارم نتیجه اش مثل جنگ حران میشه ان‌شاءالله.
داستان در قرن یکم پیش از میلاد و در بحبوحۀ جنگ «حران» میان شاهنشاهی اشکانیان و سپاهیان روم روایت می‌شود. شخصیت‌های اصلی این رمان، پدر و پسر قصه‌گویی هستند که با نام «گوسان» شناخته می‌شوند. این دو، همراه با سربازان ایرانی می‌شوند تا هر آنچه در نبرد رخ می‌دهد را نظاره کنند و بعدها برای مردم بازگو کنند. گوسان‌ها در حقیقت خبرنگارانی از جنس شعر و آواز بودند؛ با حضوری میدانی در مهم‌ترین رویدادهای تاریخی، وقایع را برای غایبان روایت می‌کردند. میراث آن‌ها را امروزه در عاشیق‌های آذربایجان، پرده‌خوانان و نقالان ایران می‌توان دید.
در این داستان، دو گوسان (پدر و پسر) خود را در هراسناک‌ترین موقعیت تاریخی می‌بینند: زمانی که مارکوس کراسوس، در اوج قدرت امپراتوری روم، به ایران اشکانی حمله می‌کند تا ویرانی اسکندر را تکرار کند. آن‌ها ناخواسته درگیر زندگی قهرمانی بزرگ و هوشمند به نام «سورنا» می‌شوند؛ سرداری که ایران را در حساس‌ترین لحظات تاریخی نجات داد و به گفتۀ پژوهشگران، نقش کلیدی در تولد شخصیت اسطوره‌ای «رستم» داشت (همان رستمی که بعدها در شاهنامه تجلی یافت). خواننده در این رمان همچنین بستر شکل‌گیری دیگر قهرمانان تاریخی و اسطوره‌ای ایران، چون گودرز و طوس، را خواهد دید.
چرا «بی‌چهرگان»؟
نام اصلی هیچ‌یک از گوسان‌ها در تاریخ ثبت نشده و آنان همواره با نقابی بر چهره، هویت خود را پنهان می‌کردند. این رمان دربارۀ همین قصه‌گویان دوره‌گرد گمنام است که تاریخ پنهان و ناگفتۀ ایران را روایت کردند؛ بی‌آن‌که چهره‌ای آشکار داشته باشند. «بی‌چهرگان» روایتی است از آنچه در پشت پردۀ جنگ‌ها و قهرمانی‌ها جریان دارد؛ از صدای کسانی که تاریخ را ثبت کردند اما خود بی‌نشان ماندند.
