اگر به دنبال رمانی هستید که در عین داستانی بودن، شما را به یکی از حساس‌ترین برهه‌های تاریخ معاصر ایران ببرد، عملیات لوتوس انتخابی شگفتانگیز است. این رمانِ بلند و معمایی به قلم شیما جوادی، با ساختاری چندلایه و شخصیت‌هایی مرموز، مرز میان واقعیت و داستان را کمرنگ می‌کند.

شب بارانی دوازدهم آبان ۱۳۵۸، دو شخصیت کلیدی به نام‌های اکرم و فرنگیس در یک جلسهٔ سری مأموریت می‌گیرند تا به‌عنوان نفوذی، همراه با دانشجویان به سفارت آمریکا حمله کنند. اسم رمز این عملیات خطرناک، «لوتوس» است؛ اما برخلاف زیبایی ظاهری نیلوفر آبی، در عمق این عملیات، چیزی جز پوچی و «سیاهی مطلق» نهفته است. فرنگیس مسئول اجراست، اما با ورود نیروهای سپاه و پیدا شدن اسناد محرمانه، اوضاع برای آنها لحظه‌به‌لحظه تنگتر می‌شود.

فضاسازی تاریخی باورپذیر آن، فضای ملتهب اوایل انقلاب و... چنان دقیق و زنده روایت شده که انگار خودتان در دل ماجرا حضور دارید. علاوه بر این، تعلیق و کشمکش روانی شخصیت‌ها، که مانند مهره‌های شطرنجی حرکت می‌کنند و هر کدام رازی در سینه دارند، شما را تا پایان درگیر نگه می‌دارد. نکتهٔ جالب توجه اینکه خود نویسنده معتقد است نام «لوتوس» (نیلوفر آبی) برخلاف زیبایی ظاهری‌اش، نماد عملیات‌های توخالی جریان‌های معاند است؛ عملیات‌هایی با نام‌های پرطمطراق اما خروجیِ صفر. این ویژگی‌ها «عملیات لوتوس» را به تجربه‌ای فراتر از یک رمان ساده تبدیل می‌کند.

گزیده کتاب عملیات لوتوس

تندتند بیل زدم و روی صورت پر از خونش خاک ریختم. صدای شکستن جمجمه‌اش هنوز توی گوشم می‌پیچید. خیس عرق بودم. اسد با چشم‌های به خون نشسته، همین‌طور به صورتم زل زده بود. اکرم دستم را کشید. بیل افتاد. نفسم بالا نمی‌آمد. کشان‌کشان از قبر دورم کرد. بدن لاغر و کرختم روی آسفالت کف کوچه کشیده شد. اسد دستش را دراز کرد. انگار دست‌های کشیده و لاغرش، بلندتر شده بودند و می‌خواست گلویم را بگیرد. چشم‌هایم را بستم و خواستم فریاد بزنم، صدایم توی صدای الله‌اکبر موذن مسجد گم شد.