جهان، آلوده ی خواب است فروبسته است و حشت در به روی هر تپش، هربانگ چنان که من به روی خویش در این خلوت که نقش دلپذیرش نیست و دیوارش فرو می خواندم در گوش میان این همه انگار چه پنهان رنگ ها دارد فریب زیست شب از وحشت گرانبار است جهان آلوده ی خواب است و من در وهم خود بیدار: چه دیگر طرح می ریزد فریب زیست در این خلوت که حیرت نقش دیوار است؟...
