زنی گمشد هام میان اشیای بی نشانی تنم و تو همیشه از جایی شروع می شوی که جاده نمی پیچد من حلاج را با سراج مزمزه می کنم تو نام کوچکم را با ترس های قبیله ا ی ات من در خانه سنگسار می شوم تو جاده را به انتها نمی بری که نام خانوادگی زن زنده به گور دیگری باشی