چند سالیست اسیر دو سه سال و اَندم اگر این عشق نباشد به یقین می گندم *** گرچه دلبسته ی موی توام ای یار عزیز ناز کم کن که من خسته به مویی بندم *** شعر من در غل و زنجیر الفبای شماست من به دستور زبان و لب تو پا بندم *** دفتر شعر مرا دید که با یک خودکار داشتم گور خودم را وسطش می کندم *** بغض نشـْکست مونالیزا و با خنده ای گفت: کارم از گریه گذشته است به خود می خندم