از روزی که دوستش را در دیوار شمالی بدرقه و برایش آرزوی موفقیت کرده بود، هشت سال می‌گذشت. گالاهار پیر شده بود، اما درعین حال با ژست جهان‌دیده، کت و شلوار خوش دوخت توئیدی و بی‌پروایی‌اش در سخن گفتن، کمتر کسی مانند او جذاب و خوش‌تیپ به نظر می‌رسید. از آن گذشته کمتر کسی را می‌توان یافت که با آن همه موفقیت خود را گم نکند. قلب گالاهار پاک و سزاوار پیروزی بود. این دلایل کافی می‌نمود تا او را به عنوان دوست پذیرفت.
