در جریان جنگ‌های داخلی پس از انقلاب اکتبر، دسته‌ای از بلشویک‌های گارد سرخ از ساحل دریای خزر بازمی‌گردند. ماریا، دختر تک‌تیرانداز گروه، تاکنون چهل نفر از سربازان ارتش دشمن را کشته و همچنان در پی افزودن بر شمار شکارهایش است. گروه پس از مواجهه با دسته‌ای قزاق، شترهای آن‌ها را تصاحب و یک افسر تزاری به نام گوروخا را که همراه آن‌هاست دستگیر می‌کنند. مراقبت از او به ماریا واگذار می‌شود. شب شترها دزدیده می‌شوند و گروه پیاده به سمت کازالینسک که مقر فرمانده است، راه می‌افتد. بسیاری از افراد در مسیر تلف می‌شوند، تا اینکه در کرانه دریاچه ولگا دستور می‌دهد که افسرِ دستگیرشده باید با همراهی ماریا و دو سرباز دیگر با قایق به مقر فرماندهی اعزام شود. توفان قایق را در هم می‌شکند و دو سرباز غرق می‌شوند و ماریا و افسر جوان، خود را به جزیره‌ای غیرمسکونی می‌رسانند. طی چند روز اقامت در جزیره، علاقه‌ای که از قبل بین آن دو شکل گرفته بود، بیشتر می‌شود. قایقی از دور سر می‌رسد که متعلق به ارتش تزاری است. گوروخا به سمت قایق می‌دود و به فرمان ایست ماریا توجهی نمی‌کند. سرانجام گوروخا چهل و یکمین قربانی ماریا از کار در‌می‌آید...

گزیده کتاب چهل و یکمین

برای یک لحظه کوتاه حلقه براق محاصره شمشیر قزاق‌ها با یک رگبار آتش مسلسل شکافته شد و «یوسوکف سرخ» با آخرین تلاش سخت خود را از شکاف محاصره بیرون کشید. آن‌هایی که خود را در میان شن های این دره کوچک از حلقه مرگ نجات دادند، عبارت بودند از: یوسوکف سرخ و بیست و سه نفر از افراد او و ماریوتکا. صد و نوزده نفر دیگر و تقریباً تمام شترها روی شن های یخ زده در میان ریشه های مارمانند بوته های کوتاه و کم رشد و شاخه های درخت گز بی‌حرکت آرمیده بودند.

وقتی که به بوریگا، افسر قزاق، اطلاع دادند که بقایای دشمن فرار کرده است، سبیل پرپشتش را با دستی که به پنجه خرس شباهت داشت، تاب داد، دهانش را مثل دهانه غار برای دهن‌دره باز کرد، آنگاه با صدای کشداری گفت:

-بگذار گورشان را گم کنند خودتان را برای تعقیب آن‌ها دردسر ندهید، این کار فقط اسب‌ها را فرسوده می‌کند. بیابان خودش به حسابشان می‌رسد.