زمانی که روی پله ی هجده ام می ایستی و دوباره در ذهنت مرور می کنی مبادا چیزی را از قلم انداخته باشی... منتظری پشت چراغ قرمز، پشت هر دری که باشی، در هر نقطه ای که مکث کنی‌... منتظری پشت در هر کافه ای که می‌ایستی، بعد از هر بوق تلفن، پشت هر ‌پنجره، بعد از هر آمدنی، باز هم منتظری... فاصله‌ی بین قهوه‌ی تلخ روی میز تا طعم دلچسب شکلات‌‌...آن لحظه هم منتظری... انتظار تلخ نیست، شیرین هم نیست به عقیده ی من ‌انتظار گس است. مثل طعم گس همین روزهای پایانیِ آخرین سال قرن... صبر کنیم، انتظار را معنا کنیم و بگذاریم تلخ و شیرین و گس همه با هم جان دهند در نگاهمان...