کتاب اندیشه سیاسی امام خمینی (ره) pdf

معرفی کتاب اندیشه سیاسی امام خمینی (ره)

کتاب اندیشه سیاسی امام خمینی (ره) (ویراست سوم) اثری از یحیی فوزی است که در دفتر نشر معارف و برای دانشجویان به عنوان کتاب آموزشی دانشگاهی منتشر شده است. این اثر مخاطبان را با بینش و نگاه سیاسی امام آشنا می‌کند و به آن‌ها کمک می‌کند تا به درک بهتری از رشد جامعه ایران برسند.  

کتاب اندیشه سیاسی امام خمینی (ره) به عنوان یکی از کتاب‌های آموزش دانشگاهی و برای دانشجویان تالیف شده است، نسبت به دو ویراست قبلی، به لحاظ ساختار علمی و محتوا، ارزیابی و بازبینی شده است. برخی مباحث از آن حذف شدند و مباحث دیگری نیز به آن اضافه شده‌اند. همچنین مولف، منابع جدیدی هم معرفی کرده است. به این امید که این اثر بتواند بهتر و بیشتر، پاسخگوی نیاز دانشجویان و مخاطبان باشد.

دفتر نشر معارف وابسته به نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه‏‌ها، در سال ۱۳۷۶ تأسیس شد و در سال ۱۳۷۹ به صورت رسمی آغاز به کار کرد. این انتشارات تلاش می‌کند از دریچه اسلام ناب به بازخوانی، بررسی، نقد و تولید اندیشه در عرصه‌های مختلف بپردازد. از جمله این فعالیت‏ ها می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌توان به چاپ بیش از ۱۱۰۰ عنوان کتاب در زمینه دروس معارف اسلامی دانشگاه‌ها، اندیشه‏‌های امام خمینی (ره) و مقام معظم رهبری، پرسش‌ها و پاسخ‌های دانشجویی، معارف قرآن و اهل‏ بیت (ع)، دین‌پژوهی، اخلاق و عرفان، انقلاب اسلامی و تاریخ معاصر، مسائل جهان اسلام، غرب‏شناسی، شبهات فکری و عقیدتی، مسایل تاریخی و فلسفی، علوم انسانی، مسایل تربیتی، زن، خانواده و نقد فمینیسم و… اشاره کرد.

نشرمعارف اخیراً نیز گام‏ هایی در حوزه ادبیات داستانی برداشته است. این انتشارات با راه ‏اندازی ۳۰ مرکز فروشگاهی با عنوان تجاری «پاتوق کتاب» و همچنین برگزاری ۱۲ دوره مسابقات کتابخوانی «پویش روشنا» در سطح ملی، توانسته است گام‏های مفید و موثری در توزیع و ترویج کتابخوانی کشور بردارد.

آنچه این روزها بیش از هرچیز دغدغه نسل انقلابی است آشنایی جوانان و دانشجویان با حقیقت دین و معارف اسلام است، انتشارات در این زمینه پیشرو است و تلاش دارد پاسخی علمی و دینی برای تمام سوالات این نسل داشته باشد.

گزیده اندیشه سیاسی امام خمینی (ره)

به نظر امام، مهمترین تأثیر مخرب اقدامات رضا شاه، ترویج اندیشه جدائی دین از سیاست و بی توجهی نسبت به امور سیاسی بود. به گفته امام:

نقشه دیگری که قبلا کشیده بودند و در عرض همین نابودی[روحانیت] هم بوده و توسعه اش دادند،[این بود] که آن قدر راجع به این معنا که «آخوند را به سیاست چه؟» ترویج کرده بودندکه علما هم -بسیاری از آنها -باور کرده بودندو اگر یک کلمه [درباره سیاست] گفته می شد می گفتند:« این سیاست است و به ما ربطی ندارد.» اگر یک ملایی دخالت می کرد به یک امری که مربوط به جامعه بود، مربوط به گرفتاری مردم بود-[مثلا] می خواست یک وقت با دولتی ... طرف بشود-سایر آقایان که باورشان آمده بود که نباید در سیاست دخالت کرد، او را به عنوان «آخوند سیاسی» از خود نمی دانستند.[به اعتقاد آنها] وظیفه آخوند این بود که از منزل بیاید به مسجد و ... اگر می رود منبر، مسئله و اخلاق و ... بگوید. یک کلمه راجع به گرفتاری های جامعه نباید بگوید. یعنی خودشان اینطور تربیت شده بودند و تبلیغات، اینطور در مغزهای آنان اثر کرده بود.