با توجه به این که اسلام بین دو مذهب اصلی تشیع و اهل سنت تقسیم شده و سایر گروه ها از فرق ضاله و نوظهور می باشند، لذا معمولا امکان انتخاب برای فرد مسلمان یا کسی که محقق حقیقت است بین این دو مذهب می باشد و با توجه به قاعده: تُعرَفُ الاشَیاءُ باِضدادها: اشیاء با اضداد خود شناخته می شوند؛ یعنی مثلاً می توانیم شب را با روز بشناسیم، یعنی بگوییم شب چیزی است که روز نباشد و یا تاریک آنجایی است که روشنایی و نور در آن وجود نداشته باشد، با استناد به همین قاعده می توان گفت اگر صرفاً احکام و عقاید طرف مقابل و همچنین هدف آن مکتب را عقلی بررسی کنیم خیلی از مسائل برایمان روشن می شود و این خود راهی برای اثبات تشیع می باشد یعنی اگر ناکارآمدی اندیشه اهل سنت به اثبات برسد طبیعتاً اندیشه تشیع به بروز و ظهور می رسد.

بطور مثال؛ «توحید » و مطالب پیرامون یگانگی خداوند که از اصول مهم و اساسی عقاید هر دو مذهب تشیع و اهل سنت می باشد، باید مورد بررسی قرار بگیرد تا بدانیم بناست با این مذهب، چه خدایی را بشناسیم و بندگی کنیم و حتی خلیفه و جانشین چگونه خدایی در زمین بشویم.