هزاران درود بر فرشته نورانی پادگان آموزشی خاتمی یزددکه بییست سال قبل در پادگانش آموزش دیدم امیدوارم قبل از مرگم فقط یک بار دیگه نور چهره مبارکش را ببینم
3.7از 5
کتاب به صلابت شیر کوه pdf
خاطرات سردار سرافراز اسلام محمدکاظم میرحسینی
%57
۲٬۵۰۰
۱٬۰۷۵
40٪ تخفیف با کد «Faraketab» در اولین خرید
40٪ تخفیف با کد «Faraketab» در اولین خرید
نظر دیگران (۳)
همه نظرات- 98918****1510
- 98920****4408
درود فراوان بر سردار حاج کاظم میر حسینی جانم فدای ایشان باد امیدوارم که خداوند متعال یاریم کند و راه ایشان را ادامه بدهم و از میهنم تا آخرین نفس که در جان دارم حمایت و دفاع کنم دراه انقلاب امام راحل و رهبر عزیزم سید علی خامنه ای روحی له الفداء
- 98939****0909
درود بر سردار حاج کاظم میر حسینی فرماندهی محترمم مر.آ.خا. که سعادت سرباز بودن برای ایشون رو داشتم. ایشون بسیار بزرگ. مرد بودن و مردی بی تکرار. مردی که در کنار سربازهایش ناهار میخورد بر سر میز انها مردی به بزرگی کوه و انسانی بی غرور . یه فرد خالص و پاک و بی ادعا. افتخاری بود برای ما و تمام شد و به یادگار ماند خاطرات ایشان برلی ما سربازانش. شهید زنده سرادر فرماندهی محترم حاج کاظم میرحسینی سایت مستدام
کتاب به صلابت شیرکوه روایت زندگی نامه و خاطرات سردار شهید «محمدکاظم میرحسینی» معروف به «شهید زنده» است.
کتاب به صلابت شیرکوه روایت گر خاطرات سردار «محمدکاظم میرحسینی» است که با قلم «مجتبی قلی پور» نگارش شده است.
«محمدکاظم میرحسینی» معروف به «شهید زنده»، فرمانده ای است که تمام یادگاری های جبهه، اعم از جسم مجروح، ترکش، معنویت، لبخند رزمندگی تا اقتدار فرماندهی را با خودش به همراه آورده است. وی مجروحیت و جانبازی را در حد اعلی دارد و علاوه بر نشان ایثارگری، روح عاشقی هنوز در درونش موج می زند.
رزمنده های جبهه، وی را «حاج کاظم» می خوانندش و هنوز هم برای شان همان «حاج کاظم» است، فرمانده ای با ایمان، مخلص، رشید و نترس.
«حاج کاظم» حتی تا شهادت هم پیش رفت، اما دست حکمت الهی وی را گنجینه ای برای دوران سکوت و سجود انقلاب اسلامی و امتش محفوظ داشته است. آثار ترکش روی سمت راست صورتش، دست چپش، پایش، پشت و پلویش هنوز پلاک رزمندگی اش را حیات می بخشد.
کتاب به صلابت شیرکوه در ۳۱۹ صفحه و ۱۹ فصل به زندگی نامه این سردار سرافراز پرداخته است که در بخشی از آن مخاطبان می خوانند:
موج ترکش هم خورد به پایم و هرچه گوشت و پوست از زانو به بالا بود را برداشت و برد برای خودش. موج یادش نرفت و پارچه شلوار را هم با خودش برده بود. فقط استخوان ران این وسط مانده بود.
طول زخم نیم متر و عرضش به ۱۰ الی ۱۵ سانتی متر می رسید. کلا شکافته شده بود. ترکش که خورد به کلاه و کلاه رفت داخل گیج گاهم. از هوش رفتم و افتادم داخل گودالی که کنارم بود.
ابتدا نمی دانستم که کجا هستم؟ چه شده؟ کجای بدنم مجروح شده؟ و…
طولی نکشید که خون، رخساره و بدنم را رنگ مالید. حالا نیرو ها جلوه آمده بودند و رسیدند بالای سرم. کمی متوجه می شدم. یکی می گفت: «شهید شده». یکی می گفت: «رفت پیش خدا» یکی گفت: «فایده ای ندارد، ولش کنید».
بالاخره متوجه شدند که زنده ام، حالا نه برانکاردی بود نه آمبولانس و نه حتی جاده ای که انتقالم دهند. یک پتو از کوله های شان در آوردند و روی زمین پهن کردند و…
کتاب به صلابت شیرکوه روایت گر خاطرات سردار «محمدکاظم میرحسینی» است که با قلم «مجتبی قلی پور» نگارش شده است.
«محمدکاظم میرحسینی» معروف به «شهید زنده»، فرمانده ای است که تمام یادگاری های جبهه، اعم از جسم مجروح، ترکش، معنویت، لبخند رزمندگی تا اقتدار فرماندهی را با خودش به همراه آورده است. وی مجروحیت و جانبازی را در حد اعلی دارد و علاوه بر نشان ایثارگری، روح عاشقی هنوز در درونش موج می زند.
رزمنده های جبهه، وی را «حاج کاظم» می خوانندش و هنوز هم برای شان همان «حاج کاظم» است، فرمانده ای با ایمان، مخلص، رشید و نترس.
«حاج کاظم» حتی تا شهادت هم پیش رفت، اما دست حکمت الهی وی را گنجینه ای برای دوران سکوت و سجود انقلاب اسلامی و امتش محفوظ داشته است. آثار ترکش روی سمت راست صورتش، دست چپش، پایش، پشت و پلویش هنوز پلاک رزمندگی اش را حیات می بخشد.
کتاب به صلابت شیرکوه در ۳۱۹ صفحه و ۱۹ فصل به زندگی نامه این سردار سرافراز پرداخته است که در بخشی از آن مخاطبان می خوانند:
موج ترکش هم خورد به پایم و هرچه گوشت و پوست از زانو به بالا بود را برداشت و برد برای خودش. موج یادش نرفت و پارچه شلوار را هم با خودش برده بود. فقط استخوان ران این وسط مانده بود.
طول زخم نیم متر و عرضش به ۱۰ الی ۱۵ سانتی متر می رسید. کلا شکافته شده بود. ترکش که خورد به کلاه و کلاه رفت داخل گیج گاهم. از هوش رفتم و افتادم داخل گودالی که کنارم بود.
ابتدا نمی دانستم که کجا هستم؟ چه شده؟ کجای بدنم مجروح شده؟ و…
طولی نکشید که خون، رخساره و بدنم را رنگ مالید. حالا نیرو ها جلوه آمده بودند و رسیدند بالای سرم. کمی متوجه می شدم. یکی می گفت: «شهید شده». یکی می گفت: «رفت پیش خدا» یکی گفت: «فایده ای ندارد، ولش کنید».
بالاخره متوجه شدند که زنده ام، حالا نه برانکاردی بود نه آمبولانس و نه حتی جاده ای که انتقالم دهند. یک پتو از کوله های شان در آوردند و روی زمین پهن کردند و…










.jpg&w=3840&q=75)
.jpg&w=3840&q=75)
.jpg&w=3840&q=75)







