لحظاتی وجود دارد که مردم در یکجا تجمع می کنند. تصور کنید که ساعت هفت و نیم شب است و شما در یکی از فرودگاه های استانی بدون نام و نشان اروپا هستید. فقط یک هواپیما برای عده ای از مسافران وجود دارد که بیشتر آن ها را مردان بد لباس تشکیل می دهد.
آن ها منتظرند، چشمانشان به سوی باند فرودگاه خالی و حومه ی خالی آن است. بعد از مدتی، آن ها شروع به حرف زدن درباره یک لیوان نوشیدنی و یک ساندویچ می کنند. آن ها درباره روز خود، محیط خود و جامعه ی خود صحبت می کنند. جامعه آن ها همیشه در حال حرکت است...
