در غزلیات عطار اندیشههای قلندرانه به وفور به چشم میخورد. عاشق آنچنان محو جمال معشوق و مست می الست است که کفر و دین، مسجد و میخانه، کعبه و دیر، زنار و تسبیح همه در چشم او یکسانند. او سراپا عاشق است و عشق از معشوق جدا نمیتواند باشد که معشوق عشق میآفریند و نیروی آن عاشق را چنان به خود میکشد که کهربا کاه را. در این غزلیات می میکده و خرابات و رندی و قلاشی و مستی و بی خویشی اهمیت چشمگیری دارند. محور ابیات و موضوع و اندیشه بر آنها استوار است.(گیلانی، 1394: 27)
%20%20%D8%B3%D8%AE%D8%AA.jpg&w=3840&q=75)
%D9%BE%DB%8C%D8%AF%D8%A7%DB%8C%D8%B4.jpg&w=3840&q=75)
%D8%AE%D8%B3%D8%B1%D9%88%20%D9%88%20%D8%B4%DB%8C%D8%B1%DB%8C%D9%86.jpg&w=3840&q=75)
