بیداریِ شبانه از عاداتِ جنون است نورِ سیاهِ ترس را به سفیدیِ کاغذهای تهی میخ کوبیدن بیداریِ آه های آهکی در ریه و انتظارِ سرزدنِ روشنایی از مغُاره ی سیگارفروشِ افلیج کشیدن و آخرش با دست های خالی به نرده ی پوسیده ی سپیده دم تکیه دادن با دمادمِ عصبی و دیوانه بار پرسیدن از خویشتن