.. آن گاه تمام قد برابرم ایستاد «اینک اجازه بدهید آفتابه لگن بیاورم تا پاهایتان را بشورم، بفرمایید آب را چگونه می پسندید؟ صاحب! گرم؟ خنک؟ یا میانه و ولرم؟ خدا می داند، خودم طاقت بوی گند پاهایم را نداشتم، هرچه با عطریات هندی خیسشان می کردم انگار بلانسبت شما که می خوانید، فروشان کرده ام تو چاهک مستراح و مبال! آن وقت این زن زیبا، این سبزه ی خوش خلق ساری پوش، خم بر ابرو نمی آورد وقت شستن پاهایم. آن قدر اصرار می کرد، آن قدر قربان صدقه ام می رفت و التماس می کرد تا مجبور می شدم بگویم: آب ولرم بهتر است! لطفاً این قدر هم صاحب صاحب نکن دخترجان! گفت: چشم صاحب!...
